Mevlana'dan Hikayeler

Dekûki, iyi bir hale sahip, aşık ve keramet sahibi bir zattı. Yer yüzünde gökteki ay gibi seyreder dururdu. Gece yolcularının gönülleri, onunla aydınlanır, nurlanırdı. Bir yerde az otururdu, bir köyde iki günden fazla kalmazdı. “Bir evde, iki günden fazla otursam kalbimde oranın sevgisi alevlenir. Eve barka mağrur olmaktan çekinir, haydi ey nefis, zenginleşmek, bir şey elde etmek için sefere düş derim; imtihanda muvaffak olması için kalbimi hiç bir yere alıştırmam.” derdi. Gündüzleri yol yürür, sefer eder, geceleri ibadette bulunur, namaz kılardı. Halktan çekilmişti, fakat huyunun kötülüğünden değildi, bu. Halka şefkat gösterirdi, su gibi faydalıydı. Duası da Allah tarafından kabul edilirdi. Dekûki, fetvada adeta halkın imamıydı, takvada tapunu meleklerden bile çelmişti. Buna rağmen yine de Allah’ın has kullarını arardı. Zaten seferden asıl maksadı da buydu. Yola düştü mü:  “Ya Rabbi, beni haslarından birisine ulaştır, ona arkadaş et.” diye dua ederdi. Bu onun daha ...

Bir mektebin öğrencileri hocalarından bıkmışlar, çalışıp çabalamadan usanmışlardı. Ne yapıp yaparak bir iş becermek, bu sûretle de muallimi derde düşürmek için birbirleriyle görüşüp danıştılar. “Hoca hiç hastalanmıyor ki bir kaç günceğiz olsun mektebe gelmesin de rahat kalalım. Bir hapisten, bu darlıktan, bu çalışıp çabalamaktan kurtulalım. Adam, mermer kaya gibi yerinde durup duruyor” dediler. İçlerinden en zekileri bir tedbir düşündü: “Hocam nasılsın, neden böyle benzin sararmış? Hayrola rengin kaçmış, senin. Bu ya hava çarpmasından veya sıtmadandır.” derim, ben. Hoca elbette bu sözden biraz olsun vehme düşer. Sizler de bu çeşit sözlerle bana yardımcı olursunuz. Mektebin kapısından içeri girer girmez: “Hayrola hocam, bu halin ne?” dersiniz Otuz çocuk hep aynı sözü peş peşe söylerse hocanın vehmi arttıkça artar ve iş olur, biter.” dedi. Çocukların hepsi de, “Aferin zeki çocuk, bahtın daima yaver olsun, Allah sana yardım etsin.” dediler. Birleşip hiç birisinin bu kavi...