Şeyh el-Akta'
Dağlarda yasayan bir derviş vardı. Yalnızlık dostu ve arkadaşıydı. Dağlardaki elma, armut, nar gibi meyveleri yer, başka hiçbir şey yemezdi. - Ya Rabbi, seninle ahdim olsun, ağaçlardan meyve toplamayayım, rüzgârla düşenlerden başkasına elimi uzatmayayım, demişti. Nezrine bir süre vefa etti. Sonunda rüzgârın hiç esmediği günler geldi. Derviş tam beş gün sabretti, armut ağacını silkmedi, fakat açlığı şiddetleniyordu. Bir dalda birkaç armut gördü, fakat yine sabredip kendisini çekti. Bu sırada rüzgâr dalı eğdi, dervişin nefsi galebe çaldı, açlık zahidi nezrine vefadan alıkoydu. Ahdini unuttu, daldaki armudu koparıp yedi.