Mevlana'dan Hikayeler

Bir çakal boyacı küpüne düşmüştü. Sonra postu boyanmış olarak çıktı. Kendini yeşil, kırmızı, pembe ve sarı renklerde görünce: - Ben mana aleminin tavusuyum, demeye başladı.             Postu boyalı ve parlaktı, güneş de daha güzel gösteriyordu. Di­ğer çakallar ona: -       Ey çakal,  bu ululuğa nasıl ulaştın, diye sordular. Çakallardan biri ise şöyle dedi:

Bilgili biri, temsil yoluyla: - Hindistan'da bir ağaç var, meyvesini yiyen ne yaşlanır ne de ölür, der. Padişahlardan biri bunu duyar, doğru sanıp bu ağacı bulmak ve meyvesinden yemek ister. Bunun için yakın adamlarından bilgili bi­risini Hindistan'a gönderir. Adamcağız yıllarca Hindistan'da o ağacı arar. Bulmak için şehir şehir gezer, ne ada bırakır, ne dağ, ne ova. Kime sorduysa:

Adamın biri: - Akıllı bir adam arıyorum, dedi, onunla istişare edeceğim. Bir müşkülüm var. Bu sözü duyan biri de: -Şehrimizde sadece bir akıllı var, dedi, o da kendisini deliliğe vurmuştur, işte bir sopaya binmiş, çocuklarla beraber koşup duru­yor. Rey ve tedbir sahibi bir adamdır. Kendisini bu divanelik perde­sinin arkasına gizlemiştir. Taklide sarılmış akıldan divanelik yeğdir. Fakat her divaneyi kendine can sanma. Veli deliliğe vurdu mu kimse onu anlayamaz.            Adam, deliliğe vurmuş veliye gelip: