Mevlana'dan Hikayeler

Çocuğun biri, babasının tabutu önünde ağlıyor, başını dövüyor­du: -  Babacığım, diyordu, seni nereye götürüyorlar? Seni toprağın altına yatıracaklar. Öyle dar, öyle karanlık bir eve götürüyorlar ki orada ne halı var, ne hasır. Ne gece bir ışık var, ne gündüz bir dilim ekmek. Ne kapı var, ne pencere. Ne dost var, ne komşu...